Wat ’nen staatsen Maiboom!

Nu stehte widder, dä jruuße staatse Maiboom om Hellijen. Allt et zwedde Mo’el wu’eden dä Boom van dän Jongen van d’r Feuerwehr un dän Schötzen opjestaalt. Ze’ierscht ens hannt se äwwer hatt arbeeden mössen, bevür dat nu alle Lück draanen Fröüd hann künnen. En paa Daach vürher hannt di Jongen vam Schötzenverein di Birke en Bu’esched jehollt, natürlich met „offizieller Jenehmijung“, nit eefach su! Dann wu’eden hä met bongkten Bengeln jeschmückt un dann op starken Schooldern van d’r Heed nom Hellijen eropp jeschleevt. Dat sujett met Musik besser jeet, lö’et sech wall denken. Om Hellijen jo’ew dann noch jet ze drenken un en paar Lück vam Posaunenchor vam Neuenhuus hannt jespillt. Ooch di Kenger vam Kengerjaaden „Kunterbunt“ hannt metjedonn. Di künnen suja allt et Bergische Heimatleed uuswendich. Do sööl sech manch Jruußen ens ein Beispill draanen nämmen.

– Ja, dat met däm Maiboomsetzen is jo nu allt en aal Traditiun. Et is schön, dat ooch hück noch di jongen Boschten in dä Nä’eht op d’n ierschten Mai ehrem Wi’ert oder däm Mädchen, wat ens ihr Wi’ert wä’eren sall, ne Birke vür de Huusdüür setzen. Vür villen Jo’ehren haad ech ens röstich drej Bööm am Huus stonn. Jott, wat wo’er ech stoolz! Met suvill Verehrern haaden ech jo nu janit jerechnet. Om Jrassblech vürm Huus stungk nen kleenen Boom met bongktem Krepppapier behangen un nem Breefchen draan. Hück noch denk ech an dat Böömchen, wenn ech dän Schollkamerad van fröher treff, dä m’r sun Fröüd jemaat hät. Hengen an dä Trappe, di en de Köche jing, stung ooch noch nen Boom. Dat wo’er äwwer esun Jusche, dat m’r van nem Boom nit kallen kann. Ooch mem Schmücken haaden dä Verehrer sech nit arsch vill Möh jemaad. Ech kunnt m’r denken, van wäm dä wo’er, dä Jong ko’em nit in de engere Wahl. Ja, un wie ech uss däm Finster luurden,  stung do noch nen Boom. Jong, hann ech jedä’ert, do hät hä sech äwwer affschleeven mössen, sunnen Kamerad van Maiboom ze stemmen, dat heescht allt jet. Äwwer wie he’ischt et: Was man aus Liebe tut, dat jeet noch mal so juut. Ech haaden mech em stellen allt jefröüt, dat kunnt doch bluuß eener jewä’eßen sinn. Flötepiepen! Wat wo’er ech truurich, wie ech en paa Daach späder jewahr wu’erden ben, wä dän Boom an ming Finster jestaalt haaden. Uusen No’eber, dä Hermann, haaden dän Boom drei Hüüser vür uss jeklaut un dann an uus Huuswangk jestaalt. Sunnen staatsen Maiboom haaden singer Meinung noh dat Wi’ert, vür dat hä jedä’ert wo’er, nu wirklich v’rdeent. Un drömswellen hät dä Hermann met vill Möh dän Kabännsmann van Boom bes no uus jetraaren. Ming Enttäuschung un Woot wo’er baal v’rflo’eren, däm Hermann kammer doch nit büüs sinn! Un dä Jong, van däm ech dän Boom jä’en jehatt hä’eden, dä dä’et m’r hück nu ooch nitmieh jefallen. Mingen Vatter hät dann uus däm decken Stamm en staatse Jaadenbank jebaut. Su haaden m’r noch etliche Jo’ehren Fröüd an däm Hermann singem Streech.